روزها ی بسیاری می گذرد و من مدت هاست سری به وبلاگم نزدم با این اوضاع دل ودماغی ندارم اما ... حالا به روزم با یک شعر ...

حالا                                شورابه های چشمانت

اقیانوسی است

از جنس آسمان

عبور خواهیم کرد     و              قامت خواهیم کشید

پاورچین                      پاورچین

تقسیم خواهیم شد

حالا که از اشک های تو خالی است

این آسمان کاغذی

كبوتر ، نماد انسان پس از جنگ
نگاهي به رمان «كبوتر» اثر پاتريك زوسكيند     

    

ادامه مطلب

پرنده مردني است

با من حرف مي زني

از فراز جنگل ها ودشت ها

به كودكي ام نزديك مي شوم

ومثل پرنده اي

راه آسمان را مي گيرم.

دست هایم را در باغچه می کارم سبز خواهد شد می دانم می دانم می دانم

در خاطرت نمي گذرد

نه تدبير كودكي هامان

ونه قاعده زندگي

همين هزار سال پيش

حضور بنفش دست هامان را جشن گرفتيم

بعد از تو

در دور دست شعله نارنجي افق با توده كلاغان

در چشم آسمان فرو مي رود

وصبح از بستر

روح مرا رها مي كند                                                   

اندوه تنهایی

و كودكي ات را آوازي در گلو داري

حالا كه رد صدايت

دامن دامن بغض مي شود

عطر سيب يا گندم؟

يادداشتي درباره‌ي رمان " دگرگوني» اثر ميشل بوتور

انسان مدرن درتلاطم دگرگوني

«میشل بوتور» جز آن دسته از نویسندگانی است كه در تاریخ ادبیات فرانسه در كنار نویسندگانی چون «ناتالی ساروت» و «آلن رب‌گریه» به ثبت رسیده است و «دگرگونی» (1975) بعد از «گذر از میلان» و «برنامه‌ریزی زمانی» با تاویل‌های بسیار - برنده‌ی جایزه «تئوفراست رنودو»- ، موجب شد تا خوانندگان زیادی را به خود جلب كند.

«دگرگونی» روایت زندگی مرد میانسالی است كه درگیرودار ماجرای عاشقانه‌ای رنگ می‌بازند و در جست‌وجوی هستی از دست رفته به درون خودش نقب می‌زند و در این حال و هوا آنچه به كنشی واقعی در او می‌انجامد واقعیت تغییر یافته اوست كه در انتها منجر به تصمیمی متفاوت شود.

این كندوكاو درونی شخصیت اصلی رمان، زوال آدمی است كه هیچ گاه با خودش تنها نبوده و در خیال پردازی‌های ماهرانه شخصی عاشق پیشه قلمداد می‌كرده است. او برای مقابله با واقعیات و رودررویی با آنها لحظه‌لحظه‌ی زندگی‌اش را همچون پلان‌های یك فیلم به تصویر می‌كشد كه مخاطب از شنیدن آن به هیچ روی خسته نمی‌شود.

قطار نماد زندگی است، حركت‌ها و سكون‌هایش از آن جهت به زندگی شباهت دارد كه همچون زندگی تولد و مرگ را با هم دارد.

ادامه مطلب

به مناسبت 27بهمن ماه، سالروز تولد"غزاله عليزاده"

 

هنر، تجلی گاهی است كه  انسان تلاش می كند تا برشی از خود را به دیگران نشان دهد و  نویسندگان زن و مرد  -این دو جنس متفاوت- در این مسیر گفته های  دو گروه را به  یكدیگر منتقل می كنند.

زنان همواره در برابر نگاه‌های سیاسی و حقوقی در پی حقوق خود با مردان به پا خاسته‌اند و یكی از جریان‌های فكری كه پس زمینه‌ی آثار ادبی می‌شود همین نگاه اجتماعی و مساله‌ی حل نشده زنان است كه در عصر حاضر به جریان" فمنیستی" مطرح است.

نقطه عطف نقد و جریان فمنیستی، جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی متمایز زنان و مردان است كه با نگاهی موشكافه در می‌یابیم در جامعه‌ای كه زندگی مرد ،محور است و زن همواره ضمیمه‌ی آن معرفی می‌شود نباید با این نگاه و این شرایط موقعیتی ایجاد كنیم كه زن یك مرد باشد و مردگونه بیندیشد.

ادامه مطلب

ادبيات مصور؛

زيبا شناختي متن

استيلا نيسلاوسگي معتقد است:

«حرف زدن به معناي ترسيم تصويرهاي بصري است»

و مارسل پروست نيز معتقد است:

«همه‌ي احساس‌هايي كه خوش‌ يا بدبختي يك آدم واقعي را در ما برمي‌انگيزد فقط به واسطه‌ي تصويري از آن خوشي يا بدبختي است.

در دستگاه عواطف ما تصوير تنها عنصر اساسي است.»

ادامه مطلب

نگاهي به كتاب از روياهاي كودكي‌ام. . . سروده زهرا طهماسبي (مهتاب)

به نقل از:روزنامه کارگزاران

سرکشی‌های لازم

 رسول‌آبادیان
 چقدر خوب است که زن و شوهر هر دو شاعر باشند و به محض سرودن یک شعر سراسیمه همدیگر را خبر کنند و بخوانند و نقایص همدیگر را برطرف کنند. به نظر من خوشبختی شاخ و دم ندارد. به تازگی دو کتاب اول یا همان نخستین برگ به دستم رسیده که متعلق به یک زوج خوشبخت است. منظورم سرکار خانم زهرا طهماسبی و جناب محمدمفتاحی است. نکته جالب در‌اينجاست که هر دوی‌اين دوستان روزنامه نگارند و در‌اين زمینه حق آب و گل دارند. کمي‌دست به دست کردم که اول از کدام یک شروع کنم.  ‌اينجا هم خانم‌ها حق تقدم دارند. اولین مجموعه شعر زهرا طهماسبی «از رویاهای کودکی‌ام.  .  .  » نام دارد. مجموعه‌اي که به‌ايدا سرکیسیان تقدیم شده و انتشارات فراگاه هم زحمت چاپش را کشیده. بدون تعارف باید گفت که طهماسبی سرکشی‌های لازم برای یک شاعر را در خود دارد؛ زیرا آنگونه که از استخوان بندی شعرهایش پیداست، نگاهی کاملا جدی به‌اين حوزه دارد و لابه‌لای آثارش مي‌توان ترفندهای لازم در پرداخت و محتوا را مشاهده کرد. واقعا خوشحال کننده است که شاعران جوان حالا دیگر از محدوده «ایسم‌ها» عبور کرده‌اند و ذهن فعال و بارور خود را در چارچوبی تنگ به نام تکنیک صرف هدر نمي‌دهند.

ادامه مطلب